چالش انجمنهای بیاساسنامه در وزارت ورزش
چالش انجمنهای بیاساسنامه در وزارت ورزش به گزارش ورزشی منهای فوتبال ،وزارت ورزش و جوانان اخیراً اقدام به تشکیل «انجمنهای مستقل» کرده است؛ اقدامی که در نگاه نخست میتواند نشانهای از توجه به تنوع...
چالش انجمنهای بیاساسنامه در وزارت ورزش
به گزارش ورزشی منهای فوتبال ،وزارت ورزش و جوانان اخیراً اقدام به تشکیل «انجمنهای مستقل» کرده است؛ اقدامی که در نگاه نخست میتواند نشانهای از توجه به تنوع رشتهها و ایجاد فرصت برای ورزشهای نوظهور تلقی شود. اما نکتهای نگرانکننده در این میان وجود دارد: این انجمنها فاقد اساسنامه و آییننامه قانونی مشخص هستند.
نبود چارچوب حقوقی و آییننامهای، آینده این ساختار را با ابهام روبهرو میکند. نخست در سطح ملی، انجمنهای بدون اساسنامه به سرعت با مشکلاتی همچون تعارض با فدراسیونهای موجود، عدم شفافیت در حدود وظایف و اختیارات، و اختلاف نظر در فرآیندهای انتخاباتی یا مالی مواجه خواهند شد. در چنین شرایطی، نه تنها مسیر توسعه این انجمنها کند خواهد شد، بلکه امکان دارد فضای ورزش کشور به سمت حاشیههای فرسایشی حرکت کند.
از سوی دیگر، در عرصه بینالملل، ورزش بر پایه شناخت رسمی نهادها عمل میکند. نهادهایی که فاقد اساسنامه و پشتوانه قانونی شفاف باشند، به رسمیت شناخته نمیشوند و عملاً نمیتوانند در تعاملات خارجی، اعزام تیمها، یا حضور در اتحادیهها و کنفدراسیونهای جهانی جایگاه واقعی پیدا کنند. این موضوع میتواند به اعتبار ورزش ایران لطمه وارد کند.
وزارت ورزش اگرچه با نیت توسعه دست به این اقدام زده، اما تجربه نشان داده است که ساختار بدون قانون، دوام و مشروعیت نخواهد داشت. بنابراین ضروری است پیش از هرگونه گسترش فعالیت این انجمنها، اساسنامه جامع و آییننامه اجرایی آنها تدوین و به تصویب مراجع ذیربط برسد تا از تبدیل شدن یک فرصت به یک بحران جلوگیری شود.
ورزش ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به ساختارهای قانونی، شفاف و پایدار نیاز دارد؛ نه تصمیمات شتابزدهای که ممکن است فردا هزینههای سنگینی برای آن به همراه داشته باشد.